Aarhus, Dinamarca.

Parásitos

"Esta forma de habitar que opera sobre la convención de la ciudad moderna -en los pliegues de la arquitectura moderna- puede entenderse no como destructiva del orden de la vieja ciudad burguesa sino como desveladora de otros foros, de los nuevos lugares en los que se producen intercambios, de nuevos lugares donde, quizás, se constituyen hoy formas paralelas de habitar lo público y lo privado, adecuadas a los procesos de transformación a los que nuestras vidas están sometidas".
                                                                                                                  Iñaki Abalos, "La buena vida"

"La buena vida"

“La buena vida” liburuko 6.kapituluan oso interesgarria iruditu zitzaidan gaur egun bizi dugun egoera azaltzeko, eta baita sortzen ari ditugun proiektuen izaera nolabait ulertzeko.

“Cabañas, Parásitos y Nómadas”

     Ekonomiaren globalizazioak bizimodu berri baten agerpena ekarri du. Geroz eta azkarrago eta etengabe eraldatuz doazen ekonomia jarduera, kapital, teknologia  eta informazio fluxuek, biztaleen mugikortasuna bultzatzen dute.

    Garai guztietan bezala, balore sozialak jarduera ekonomikoei lotuak datoz, eta hortaz, gaur egungo balore eta instituzioek geroz eta atzikimendu gutxiago sortzen dutedute leku finko batekiko. Adibidez, familiarekiko edota tradizioarekiko geroz eta atzikimendu gutxiago dugu, eta hortaz, norberaren existentzia leku físiko jakin batekin lotzeko beharra geroz eta txikiagoa da.

   Gizarte indibidualista bat sortzen ari da, mugikorra, kapitala eta ekonomiaren mugimenduari paralelo. Bitxia da ikustea gizartearen globalizazio horren ondorio edota bidea gizakiaren indibidualtsuna dela.

“Cuanto más flexibles e inarticuladas son las estructuras locales, espaciales o temporales, materiales o sociales, más estable es el sistema a nivel global”. (Iñaki Ábalos)

Iñanki Abalos-en ustetan, gizarte berri honen metáfora, nomada, parasito edota bagabundoarena da. Hauek, espazio liso edo jarrai batean bizi dira. Ez dute liku finko bat okupatzen, etengabeko mugimenduan bizi baitira.

Hauen etxebizitza, beraz, ez da intimitate edo pribazitate bat eskaitzen duen gotorleku itxi bezala ulertzen, baizik eta beren bidaian egindako deskantsu bat bezala.

Gune publiko eta pribatuen arteko mugak kolokan jartzen dituen bizimodu bat da. Etxea jada ez da ulertzen barne espazio zonifikatu bezala. Eguneroko bizitzarako beharrezko diren elementuek osatzen dute eraikina.  Etxea minimizatu eta objektu bihurtu da.