Egiptora joan nintzenean, gehien gustatu zitzaidana, teilatu gainetik ikusitako paisaia izan zen. Arkitekto gabeko hiri kaotiko horren teilatuetara begiratu eta bertan, gure hirietako edozein espazioan baino mugimendu eta bizitza gehiago aurkitu nuen.
kale estu, korapilotsu eta itxi horien gainean, beste hiri ireki eta lasaiago bat gainjartzen da. Beste gune irekien faltaren aurrean, bertako biztanleek, guk ez bezala, hiriaren dimentsio horri etekina ateratzen ikasi diote.
***
Teilatu gainean ikusi nituen gauza guztien artetik, usotegiak gustatu zitzaizkidan gehien.
Amaitugabe diruditen adreiluzko etxebizitza zatar horien gainetik, egurrezko egitura arin eta landu batzuk bereiten dira. Usotegiak dira.
Teilatuek eskeintzen duten bizitasun horren homenez altxatutako monumentuak dirudite.
Ikaragarria da ikustea, nola, planifikaziorik gabeko hiri kaotiko horren gainetik, modu aleatorioan eta inolako intentzio estetikorik gabe, horrelako arkitektura fina altxatzen den.
Gaur egungo arkitekto askok bilatzen duten bioeraikuntzaren eta pabilioi arinen erreferente izan zitekeen dudarik gabe.
Mostrando entradas con la etiqueta begiralekuak. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta begiralekuak. Mostrar todas las entradas
lunes, 15 de noviembre de 2010
"El altillo"
"Está allá arriba. Lo veo desde aquí. Siempre quise un altillo. Cuando tenía nueve años, cuando tenía doce. Lo veo desde aquí y es bueno saber que existe. Tiene la luz encendida. Es una bombilla de cien bujías, pero desde el patio la veo apenas como un resplandor. Siempre quise un altillo, para escaparme. ¿De quién? Nunca lo supe. Francamente, yo quisiera saber si todos están seguros de quién escapan. Nadie lo sabe. Puede ser que lo sepa un ratón, pero yo creo que un ratón no es lo que el doctor llama un fugitivo típico. Yo sí lo soy. Quise un altillo como el de Ignacio, por ejemplo. Ignacio tenía allí libros, almanaques, mapas, postales, álbumes de estampillas. Ignacio pasaba directamente del altillo a la azotea, y desde allí podía dominar todas las azoteas vecinas, con claraboyas o sin ellas, con piletas de lavar ropa o macetas en los pretiles. En ese momento ya no tenía ojos de fuga sino de dominador. Dominar las azoteas es aproximadamente lo mismo que dominar las intimidades. La gente cuelga allí la ropa interior, amontona trastos viejos, toma el sol sin pedantería, hace gimnasia para sí misma y no para las muchachas, como sucede en la playa. La azotea es como una trastienda. Claro que hay azoteas que tienen perros y eso es un inconveniente; pero siempre queda el recurso de tirarles piedras o simplemente espantarlos con gritos. De todos modos, ni a Ignacio ni a mí nos gustaba que un perro nos estuviera mirando. Una azotea con perro pierde su soledad y entonces no sirve, especialmente si el perro tiene ojos de persona." (...)
Mario Benedetti
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

